Rozdział 3

"Wszystko ma swoje wady, zalety.."

- Nie widziałem Cię tu wcześniej - zaskoczył mnie nagle 

swoim głosem kiedy ja wryta w ekran uważnie obserwowałam 

napisy końcowe. Właściwie to po prostu się patrzyłam przed

siebie. Odwróciłam jednak głowę w stronę chłopaka.

- Kojarzysz wszystkich w BH ? 

- Tylko tych wartych uwagi. 

- Czy to był komplement? - przekręciłam lekko głowę na bok

i spojrzałam podejrzanym wzrokiem.

Chłopak ukazał szereg ładnych zębów w szerokim uśmiechu. 

Uśmiechał się trochę cwaniacko, ale przez to wydawał się

jeszcze przystojniejszy. 

- No chyba - skomentował krótko i znów salę kinową wypełniła

pustka. Mimo, że film się skończył żadne z nas nie wstało i

nie wyszło. Siedzieliśmy, uśmiechając się do siebie i milcząc.

Nie była to jednak krępująca cisza. Jakoś dziwnie miło mi było

przy nim . 

- Jaki normalny człowiek chodzi rano do kina? - brunet zadał

pytanie jakby sam do siebie. Rozśmieszył mnie jego wyraz 

twarzy, naprawdę. 

- Śmiejesz się ze mną? 

- Słucham ? 

- Zapytałem czy..

- Nie wiem jaki normalny człowiek chodzi rano do kina 

- przerwałam mu i zaczęłam kręcić się w moim fotelu.

- Czemu jesteś rano w kinie? - popatrzyłam w oczy chłopaka

pytającym wzrokiem.

- Pewnie z tego samego powodu co ty. 

- A jaki jest mój powód? 

- No właśnie ? - zapytał. Nie spuszczał ze mnie wzroku. 

Co chwilę jednak przybierał inny wyraz twarzy. Nie, nie

umiałam to rozgryźć. Ale to dobrze.. Był interesującym 

człowiekiem. 

- Samotność - skomentowałam cicho i spuściłam wzrok na moje

buty. Jakie one teraz się wydawały piękne..

- Moje drugie imię . 

- A więc mogę mówić do Ciebie samotność czy jednak

zdecydujesz się przedstawić? - unosząc brwi do góry wyciągnęłam

ręke w jego stronę. On ją chwycił i odpowiedział mi

po prostu powalającym uśmiechem . 

- Jessie 

Jessie . Jessie . Jessie . 

- Jesteś pierwszą osobą, którą tu poznałam Jessie. 

Zaszczyt padł na Ciebie - uniosłam lekko kąciki ust do góry. 

- A nie, przepraszam.. Pierwszy był ten kasjer, który 

sprzedawał mi bilet.. Jak mu tam..

- Mark ? 

- O no ten  - roześmiałam się głośno ale po chwili znów 

uśmiechałam się słodko do chłopaka. W sumie odkąd usiadłam

obok niego uśmiech nie schodził mi z twarzy - Jestem Ashley.

- Czyli nie jestem jednak tak wyjątkowy.. Eh , sad story. 

- chłopak zmarszczył lekko nos i pokręcił głową. 

Nie minęła sekunda a ją uśmiechał się zawadiacko. Wstał i

pochylił się nade mną wyciągając rękę - To co, after party,

Ashley ? 

Patrzyłam na niego niepewnie. Chyba nie bardzo go zrozumiałam.

Na szczęście zaśmiał się wesoło i pociągnął mnie za rękę,

więc automatycznie wstałam i praktycznie wyciągnął z kina.

- Dzień jeszcze młody. Pozwól mi pokazać sobie okolicę. 

Wiesz , jest niedaleko fajny bar z szejkami. Chodź!

- krzyknął wesoło i popędził przed siebie, a ja za nim. 

Po drodze cały czas coś mówił. Chociaż ledwie go słyszałam,

bo był dobry kawałek przede mną, a przechodnie również nigdy

nie milki. Mimo to potakiwałam i śmiałam się z nim.

Nie wiem skąd ten chłopak miał w sobie tyle energii.

W końcu jednak się zatrzymał. Weszliśmy do baru , kupiliśmy

szejki i wyszliśmy stamtąd równie szybko. Jessie chwycił 

moją rękę i ciągnął mnie za sobą. Doszliśmy do parku. 

Było takie fajne miejsce pod ogromnym drzewem, które dawało

równie ogromny cień - to czego właśnie potrzebowaliśmy. 

Mój towarzysz rzucił się na trawę jakby była jakimś 

błogosławieństwem i wypuścił głośno powietrze z ust. 

Kiedy poklepał miejsce obok siebie natychmiast je zajęłam. 

Leżeliśmy więc ramię w ramię, rozmawialiśmy i śmialiśmy się

dobre trzy godziny. Niesamowite jak szybko czas leci. 

A co jeszcze lepsze - jak wtedy można o wszystkim

zapomnieć. Jednak do czasu.. 

Każdy ma swoją historię, tylko nie każdy potrafi ją opowiedzieć i nie każdy zna jej zakończenie..

- Więc jaka jest Twoja historia, królewno ? - zapytał kiedy

opanowaliśmy śmiech. Nawet nie pamiętam z czego dokładnie

się wtedy śmialiśmy. Chyba po prostu mieliśmy dobry humor..

i dobre towarzystwo. 

Przekręciłam się na brzuch i teraz patrzyłam prosto na twarz

chłopaka, który natomiast w skupieniu obserwował niebo. 

- Moja historia ? Coś jak o księżniczce zamkniętej w wieży? 

- A tak się właśnie czujesz ? 

- Nie rozumiem.. 

- Czu czujesz się jak księżniczka zamknięta w wieży?

Pomyślałam chwilę nad jego pytaniem. Sens w bezsensie. 

- Chyba właśnie tak się czuję.. 

- Chcesz mi o tym opowiedzieć? 

- Nie sądzę..

- Jak wolisz  - uśmiechnął się pocieszająco i przeniósł

wzrok na mnie.

- Jaka jest twoja historia ? 

- Skomplikowana - rzucił cicho. Widać było, że również

nie chciał o tym mówić. 

- Więc nie komplikujmy tego bardziej.. 

Patrzył się na mnie. Nic nie odpowiedział. Ale patrzył uważnie.

Wtedy jednak musnął ustami mój policzek i uśmiechnął się

jakby sam do siebie. Ja również się uśmiechnęłam. Również

do siebie. Opadłam na trawę na plecy obok niego i leżeliśmy

w ciszy. Było już ciemno. Niebo było pełne gwiazd. Było

prawie idealnie.. 

- O kurwa - wymsknęło mi się nagle z ust i szybko się podniosłam.

- Co się stało ? - Jessie zdezorientowany usiadł obok mnie

i patrzył na mnie pytającym wzrokiem. 

- Jess.. Ja nie znam drogi do domu. 

Chłopak się roześmiał. 

- Gdzie mieszkasz? 

Zaczęłam intensywnie myśleć, na siłę próbując przypomnieć

sobie adres domu. Za chuja nie byłam w stanie. 

Ale przyszedł mnie do głowy park, przez który przechodziłam.

- Tam, tam na przeciwko tego parku, gdzie jest taka aleja

i taki mostek podobny do tego w Paryżu z kłódkami tylko 

mniejszy i jeszcze... i .. - zaczęłam nerwowo przypominać

sobie tamtą okolicę . Jessie zamiast mnie słuchać w tym

momencie się śmiał. Nie rozumiałam go. 

-Już , już Ash uspokój się. Wiem gdzie to jest - położył

ręce na moich ramionach po czym wstał i pomógł mi się 

podnieść. 

- Naprawdę ? 

- Naprawdę. Mieszkam po drugiej stronie parku, prawie sąsiadko.

- szturchnął mnie lekko łokciem rozbawiony . 

Odetchnęłam z ulgą i pokręciłam głową wesoło. Ruszyliśmy

więc z Jessiem przed siebie po drodze dalej rozmawiając

i śmiejąc się. Jak na pierwszy dzień jest dobrze.

Może jednak nie musiało być tutaj tak źle...

______________________________________________________

No to mamy za sobą 3 rozdział:) Co prawda krótszy i może mniej ciekawszy, ale to jest tylko rozwinięcie fajnej akcji! Także jeśli podoba wam się to wyczekujcie dalej, na pewno będzie lepiej :) Dziękuję za miłe komentarze, chociaż jest ich nie dużo to i tak zawsze to motywacja :* Jeśli macie możliwość reklamowania tego bloga, bardzo o to proszę, może uda się przyciągnąć więcej czytelników.. Na razie to tyle, kolejny rozdział za niedługo, trzymajcie się <3